عاقبت چاپ شد این اولین کار که شاید  به من برای کارهای بعدی انگیزه بدهد.

تجربه ی خوبی بود و صبر کردن را یادم داد ؛ البته صبری نه مثل صبر ایوب ولی به جای خود طولانی.

حس عجیبی بود. خوشحالی غریبی...

این رمان دای سیجی داستانی زیبا و خواندنیه. داستانی درباره ی عشق : عشق های جوانی، عشق به کتاب. اکتشاف دنیای پر رمز و راز و پر جاذبه­ی ادبیات غرب. کشف عشق.  یک " تجربه­ی عینی، ملموس، لطیف و تا اندازه ای نوستالژیک" برای خود نویسنده.

اگر رمان را خواندید حتماً درباره ی ترجمه نظر بدهید.

 ممنون از لطفتان

 به چمدان نزدیک شدیم. چمدان با طناب ضخیمی از کاه تابیده همچون صلیب بسته شده بود. از بندها خلاصش کرده و در سکوت بازش کردیم. درونش تلی از کتاب زیر نور چراغ مان ظاهر شد. نویسندگان بزرگ غربی با آغوش باز پذیرای مان شدند. روی آن ها دوست قدیمی مان بالزاک با پنج، شش رمان جا گرفته بود و به دنبال او ویکتور هوگو، استاندال، دوما، فلوبر، بودلر، رومن رولان، روسو، تولستوی، گوگول، داستایوفسکی و چند نویسنده ی انگلیسی چون دیکنز، کیپلینگ، امیلی برونته و ... می آمدند.

چه قدر حیرت کردیم!

دوباره چمدان را بست و مثل یک مسیحی که در حال ادای سوگند باشد، یک دست را رویش نهاد و

خطاب به من گفت:

- با این کتاب ها خیاط کوچولو را متحول می کنم. او دیگر هرگز یک دختر کوه نشین ساده نخواهد بود.

 -از متن کتاب-

دوست لوتی مَنِشی دیشب این اس ام اس را برایم فرستاده بود:

بعضیا بی غصه پیرن،          

 بعضیا با غم رفیقن،

 بعضیا از بس عزیزن

هرگز از دلها نمیرن.

جدای از وزن (4 مصرع 8 هجایی)، قافیه ،  آهنگ ، تکرار کلمات مشابه در ابتدای مصرع ها -که خودش یه صنعت ادبیه- توی همین چند کلمه کلی مفهوم وجود داره. به خصوص دو مصرع اول. نخندید. جدی میگم.

یه ترانه ی فرانسوی هم هست که می گه :

Ne cultive pas le regret car on ne récoltera jamais que les sentiments que l'on sèmme.

یعنی غم و غصه نکار چون همون احساساتی رو برداشت می کنی که می کاری

خلاصه­ی کلام این­که میشه با خوندن یه اس ام اس هم لذت برد درست مثل خوندن یه رمان یا شنیدن یه ترانه یا دیدن یه فیلم زیبا !

۴

دو مرد میان سال در کنار لو، رودخانه ی زمان کودکی شان گردش می کنند. دو برادر. من و برادرم برنار . نیم قرن پیش در این آب روشن شیرجه می زدند. بین ماهی ها که از سر و صدایشان نمی ترسیدند، شنا می کردند. صمیمیت ماهی ها طوری بود که فکر می کردند این خوشبختی تا ابد باقی می ماند. رودخانه بین صخره های ساحلی جاری بود. وقتی دو برادر ، گاه همراه جریان آب، گاه با گذر از بین صخره ها رودخانه را تا دریا دنبال می­کردند، گاهی از چشم هم دور می­ماندند. یاد گرفته بودنند برای دوباره پیدا کردن هم با انگشت سوت بزنند. سوتهای بلندی به دیواره های صخره ای برخورده و  منعکس می شدند.

امروز آب پایین آمده ،ماهی ها ناپدید شده اند ،خزه ای لزج و راکد نشان دهنده ی پیروزی مواد شوینده را بر طبیعت است .از کودکیمان تنها آواز زنجره ها و گرمای صمغ مانند خورشید باقی مانده است و از آن گذشته هنوز بلدیم  با انگشت سوت بزنیم. همیشه با صدا یکدیگر را پیدا کرده ایم .

به برنار می گویم به فکر نوشتن کتابی درباره مدرسه هستم. نه مدرسه ی در حال تغییر درجامعه ی در حال تغییر، مثل این رود خانه که تغییر کرده، نه، درباره ی چیزی که دربطن این دگرگونی بی وقفه تغییر نمی کند، دقیقاً درباره ی چیزی همیشگی که هیچ وقت حرفی از آن  نمی شنوم. درد مشترک شاگرد تنبل، والدین، و معلم ها، تاثیر متقابل این غم و غصه های مدرسه.

 - برنامه ی بزرگیه ... .و چطور این کار را می کنی ؟

- مثلاً با گپ زدن با تو. از خنگی خود من چی یادته، مثلا ....در ریاضی؟

برادرم برنار تنها عضو خانواده بود که می توانست به من در کارهای مدرسه، بی آنکه خودم را مثل صدف قفل کنم کمک کند .ما تا سال پنجم که به پانسیون رفتم ،اتاق مشترکی داشتیم .

-         در ریاضی؟ می دانی که، اولش حساب بود! یک روز ازت پرسیدم با تفریقی که روبرویت است چه باید کرد. فوری جواب دادی : « باید از مخرج مشترک کمش کرد.» فقط یک تقسیم بود، پس فقط یک مخرج مشترک وجود داشت. ولی نظرت عوض نشد: «باید از مخرج مشترک کمش کرد !» چون من اصرار می کردم و می گفتم: «یک کم فکر کن دانیال، اینجا فقط یک تقسیم داریم، پس فقط یک مخرج وجود دارد» تو از کوره در رفتی: «  این را معلم گفته؛ تقسیم ها را باید از مخرج مشترک شان کم کرد! »

بالا می روم ...
از سر بالایی کوچه بالا می روم. خیلی تند نیست . از همه این محله فقط نمای این کوه را دوست دارم ؛ آن جاست. خیلی بلند نیست ولی وقتی از کوچه بالا می روی درست روبروی توست. نه خانه مان را دوست دارم نه محله نه شهر را ولی از این منظره نمی توانم بگذرم. کوهِ کوتاه خاکستری . هیچ وقت سفید پوش نبوده. اینجا که ماییم به ندرت برف می بارد و اگر هم ببارد آن قدری نمی ماند که جایی را سفید پوش کند. از کوچه می روی بالا ، به خودت می گویی اگر همینطور بروم می رسم بهش و وقتی آن بالا رسیدم برای این پایینی ها دست تکان می دهم و مسخره شان می کنم که این قدر پایینندکه عقلشان نمی رسد کوچه را همینطور بالا بروند تا برسند به قله....